Το δημόσιο σύστημα υγείας, ο μεγάλος ασθενής της Ελλάδας
Επιμέλεια: Γιώργος Καπράλος
Στο πολυσυζητημένο και πολυγραφότατο ζήτημα της κατάστασης του δημόσιου συστήματος υγείας έχουν λίγο –πολύ όλες οι πτυχές του παρουσιαστεί. Από τις αναφορές περί του συστήματος της υγείας που νοσεί μέχρι τα δημοσιεύματα περί κατάρρευσής του, η οριακή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει αποτελεί ένα από τα μείζονα θέματα των ημερών μας.
Επτά χρόνια εφαρμογής των Μνημονίων και οκτώ χρόνια οικονομικής κρίσης ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν το μείγμα των αιτιών εκείνων που συνέβαλαν στην περαιτέρω υποβάθμισή της: το «πάγωμα» των προσλήψεων στα δημόσια νοσοκομεία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η πλημμυρίδα συνταξιοδοτήσεων και αποχωρήσεων προσωπικού του τομέα της υγείας και οι βαθύτατες περικοπές στις δαπάνες ήταν αρκετές για να πυροδοτήσουν την τρέχουσα κατάσταση, η οποία φαίνεται μη εύκολα αναστρέψιμη.
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, οι δημόσιες δαπάνες στον τομέα της υγείας από 16,1% του ΑΕΠ που ήταν το 2009, έπεσαν στο 9,5% το 2015, δηλαδή σημειώθηκε μείωση της τάξεως του 60%, ενώ στην αρνητική εικόνα που σκιαγραφείται συναινεί και η ΠΟΕΔΗΝ, η οποία έχει αναφέρει κατά το παρελθόν ότι στα χρόνια των μνημονίων το μόνιμο προσωπικό των δημόσιων νοσοκομείων απώλεσε δυναμικό 25.000 ατόμων.
Στο σκηνικό αυτό έρχεται να προστεθεί και το γεγονός πως λόγω της μη ύπαρξης επαρκούς ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, αλλά και της γενικότερης κατάστασης που επικρατεί, σχεδόν το 50% των επαγγελματιών υγείας υποφέρει από το σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης, όπως έχει δηλώσει ο ειδικός ιατρός εργασίας Γιώργος Ραχιώτης.
Την προηγούμενη εβδομάδα, στη Γενική Συνέλευση ΣΕΥΠ ΕΟΠΥΥ- ΠΕΔΥ συζητήθηκαν τα προαναφερθέντα και ειδικά τα προβλήματα της Δημόσιας Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης που βρίσκεται σε οριακή κατάσταση μετά από την απόλυση 2.500 γιατρών προ τριετίας, ενώ το βράδυ της Τετάρτης ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την Ψυχική Υγεία. Μάλιστα, την Πέμπτη ψηφίστηκε η τροπολογία για τη συγκρότηση των Τοπικών Μονάδων Υγείας (ΤοΜΥ), με απώτερο σκοπό στο β’ εξάμηνο του έτους να αρχίσουν να λειτουργούν 240 νέες δομές σε 60 αστικά κέντρα.
Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: μπορούμε να ελπίζουμε σε μια ουσιώδη μεταρρύθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας;
