Μια μέρα στον «Ευαγγελισμό», εδώ που όλα λειτουργούν μόνο με το φιλότιμο

Απουσία πρωτοβάθμιας φροντίδας στην Υγεία, βλάβες σε ιατρικό εξοπλισμό, μεγάλες λίστες αναμονής, κλειστές μονάδες εντατικής θεραπείας, πολυάριθμες εφημερίες, κουρασμένο και γερασμένο προσωπικό και η οργή των πολιτών είναι μερικά από τα προβλήματα που περιγράφουν την πλήρη αποσύνθεση του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, αρκετοί Έλληνες πολίτες έχουν οδηγηθεί για νοσηλεία στα δημόσια νοσοκομεία, με τα περιστατικά που καταγράφονται ως επείγοντα να παρουσιάζουν αύξηση που πλησιάζει το 50%. Επιπλέον, η περιορισμένη χρηματοδότηση, ο μειωμένος προϋπολογισμός των νοσοκομείων και παράλληλα οι αυξημένες ανάγκες των πολιτών έχουν δημιουργήσει ένα σκηνικό ασφυξίας στους χώρους των νοσοκομείων. Τα τελευταία στατιστικά στοιχεία πιστοποιούν την άνοδο της ροής, αφού ξεπέρασαν τα 2,5 εκατομμύρια οι ασθενείς ανά έτος των δημόσιων νοσοκομείων.

Όλο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό μιλά ανοιχτά για την Υγεία ως τον τομέα που βρίσκεται ήδη στην «εντατική». Η κατάσταση είναι προφανώς οριακή: αδράνεια εκ μέρους της πολιτείας, γερασμένο Σύστημα Υγείας, αβέβαιο το μέλλον των ειδικευόμενων γιατρών και απελπιστική η εικόνα του ιατρικού προσωπικού, το οποίο εργάζεται κατά μέσο όρο 70-80 ώρες την εβδομάδα, τη στιγμή που ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση προβλέπει εργασία ως 56 ώρες. Ταυτόχρονα, κατά τη διάρκεια των ετών της κρίσης, περίπου 25.000 άτομα, είτε γιατροί είτε νοσηλευτές, αποχώρησαν από τα δημόσια νοσοκομεία λόγω συνταξιοδότησης, ενώ 18.000 γιατροί εγκατέλειψαν τη χώρα, στην πλειονότητά τους νέοι που αναζητούν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Την ίδια στιγμή, ενώ στη χώρα καταγράφεται το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν ποσοστό γιατρών από όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, με την αναλογία να φτάνει τους 6,3 γιατρούς ανά 1.000 κατοίκους, όπως βεβαιώνουν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, πρόσφατες έρευνες αποδεικνύουν ότι από τα δημόσια νοσοκομεία λείπουν 6.000 περίπου γιατροί. Ο ασθενής στο πρόσωπο του γιατρού και του νοσηλευτή βλέπει το κράτος, με αποτέλεσμα να ξεσπά, να εκδηλώνει τον θυμό του και να βρίζει. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί οι χειροδικίες εκ μέρους των ασθενών, καθώς και τα περιστατικά βίας.

Ένα πρωινό Τρίτης επισκέπτομαι το μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας, τον Ευαγγελισμό. Έρχομαι αντιμέτωπος με μια αυτόνομη «ιατρική πολιτεία», όπου χιλιάδες ασθενείς εισέρχονται και εξέρχονται καθημερινά. Η συγκεκριμένη Τρίτη ήταν από τις σχετικά ήρεμες, αφού το νοσοκομείο δεν εφημέρευε. Στα δύο μεγάλα ασανσέρ του κτιρίου ο κόσμος που περίμενε θύμιζε την αναμονή σε ώρες αιχμής στους συρμούς του μετρό. Στο πλαϊνό μέρος μια ανακοίνωση εφιστούσε την προσοχή όσων θα χρησιμοποιούσαν τον ανελκυστήρα στα προσωπικά τους αντικείμενα, αφού οι κλοπές έχουν αυξηθεί αρκετά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Στα δωμάτια, τα κρεβάτια ήταν γεμάτα ασθενείς, ενώ στους διαδρόμους κυκλοφορούσαν συνεχώς άνθρωποι με σκυμμένα πρόσωπα. Στο προαύλιο, συγγενείς ασθενών κάπνιζαν, ενώ φορεία μεταφέρονταν διαρκώς από το ένα κτίριο στο άλλο. Το κόστος που μας ανέφεραν στον Ευαγγελισμό για τη φροντίδα ειδικών ομάδων πληθυσμού, όπως οι άνεργοι, οι πρόσφυγες και οι ανασφάλιστοι, αγγίζει τα 5,7 εκατομμύρια ευρώ. Και αυτό συμβαίνει σε ένα δημόσιο νοσοκομείο όπου ετησίως οι επεμβάσεις ξεπερνούν τις 10.000, οι ασθενείς είναι πάνω από μισό εκατομμύριο, το ρεπό ή το πενθήμερο εργασίας αποτελούν άγνωστες λέξεις και το υγειονομικό προσωπικό παραμένει ο τελευταίος πυλώνας ενός συστήματος που βρίσκεται υπό κατάρρευση.

Για τις αιτίες και τις συνέπειες του «εμφράγματος» στον χώρο της Υγείας συνομιλήσαμε με γιατρούς, νοσηλευτές και τους αρμόδιους φορείς που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με τα μεγάλα προβλήματα των νοσοκομείων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου του Γιάννη Πανταζόπουλου στη Lifo.gr