Το καλοκαίρι που μας «δίδαξε»… ιδιωτική ασφάλιση

Από την περίπτωση των ανασφάλιστων οχημάτων μέχρι τους σεισμούς σε Μυτιλήνη και Κω, αυτό το καλοκαίρι η σημασία της ιδιωτικής ασφάλισης αναδύθηκε και συζητήθηκε έντονα.

Όχι πως είναι εύκολο να αλλάξει η νοοτροπία από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά και μόνο το γεγονός πως στο δημόσιο λόγο συζητήθηκε το εν λόγω ζήτημα αποτελεί μια ευκαιρία για να εμφωλευτούν συνιστώσες της σημασίας της στη συνείδηση των πολιτών. Διότι όλοι συμφωνούν στο ότι το κόστος των 100-200 ευρώ για την ασφάλιση κατοικίας είναι πολύ χαμηλότερο μπροστά στο κόστος της συνολικής καταστροφής ενός ανασφάλιστου σπιτιού.

Φυσικά, η συζήτηση δεν επικεντρώθηκε μόνο στα θετικά της ιδιωτικής ασφάλισης, αλλά και στα κακώς κείμενα που σημειώνονται σ’ αυτήν από αθέμιτες πρακτικές διαμεσολαβούντων, οι οποίες κατά καιρούς «αμαυρώνουν» το ασφαλιστικό επιχειρείν. Ωστόσο, το νέο κανονιστικό πλαίσιο «Φερεγγυότητα ΙΙ» δύναται να λειτουργήσει σημαντικά στην καταπολέμηση αυτών, αν και ακόμα είναι νωρίς να φανούν τα αποτελέσματα.

Αυτό που αρκετοί κύκλοι της αγοράς συναινούν είναι πως η ασφαλιστική βιομηχανία, ιδίως μετά την πώληση της Εθνικής Ασφαλιστικής, έχει μπει σε μια νέα εποχή, όπου η έννοια της παραγωγικότητας οφείλει να συνάδει με εκείνη της αξιοπιστίας.

Πρόκειται, επομένως, για ένα καλοκαίρι που για άλλη μια φορά μάθαμε τη σημασία της ιδιωτικής ασφάλισης, με τη συζήτηση ωστόσο να φέρνει στην επιφάνεια και να την συνδέει με πρόδηλο τρόπο με εκείνη της φερεγγυότητας και της απομάκρυνσης από τις παθογένειες του παρελθόντος.