της Κυράνης Τσαμκόσογλου*

Αναμφισβήτητα, τα καταστροφικά γεγονότα στη Δυτική Αττική αποτελούν μια από τις πιο έντονες και δύσκολες στιγμές για τη χώρα μας το 2017. Άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, περιουσίες καταστράφηκαν, επιχειρήσεις επλήγησαν από τη θεομηνία και οι ζωές αρκετών συμπολιτών μας άλλαξαν άρδην μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, ενώ οι ευθύνες ακόμα προσπαθούν να αποδοθούν.

Για όσους είχαν προνοήσει και είχαν ασφαλίσει τις περιουσίες και τις επιχειρήσεις τους, το κόστος από τις υλικές ζημιές θα είναι σημαντικά μειωμένο σε σχέση με αυτό που θα κατέβαλαν χωρίς το ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Αυτό με τη σειρά του θα οδηγήσει και στην ταχύτερη αποκατάσταση των ζημιών. Τι γίνεται, όμως στην περίπτωση που κάποιοι δεν είχαν ασφαλιστεί ιδιωτικά σκεπτόμενοι την οικονομική επιβάρυνση στον οικογενειακό προϋπολογισμό τους; Η απάντηση είναι προφανής: θα επιβαρυνθούν εξ’ ολοκλήρου το κόστος της καταστροφής που υπέστησαν.

Η παραπάνω περίπτωση, που μόνο μεμονωμένη δεν την λέει κανείς, «σκιαγραφεί» την έλλειψη ασφαλιστικής συνείδησης, που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της ελληνικής νοοτροπίας. Με λίγα λόγια, η πλειονότητα των Ελλήνων δεν προβαίνει στην εξ-ασφάλιση της περιουσίας τους, του αυτοκινήτου τους, της επιχείρησής τους, ακόμα και της υγείας τους μέσω ενός ασφαλιστηρίου συμβολαίου, ενέργεια η οποία θα ελαχιστοποιούσε τις συνέπεις όταν ο κίνδυνος προέκυπτε.

Πρόκειται, με λίγα λόγια, για ένα είδος προστασίας του εισοδήματός σου, όπου μέσω της αποταμίευσης χρημάτων έχεις τη δυνατότητα να αντιμετωπίσεις πιθανούς κινδύνους, οι οποίοι ενδέχεται να το μειώσουν δραματικά. Στην ουσία πρόκειται για διαχείριση ασφαλιστικών κινδύνων, (insurable risk management) που είναι η διαχείριση των οικονομικών κινδύνων που ασφαλίζονται, αποτελώντας μια «ομπρέλα» προστασίας που σε οχυρώνει από τις απρόβλεπτες καταστάσεις που ενδεχομένως συναντήσεις.

Στην Ελλάδα, με την ασφαλιστική διείσδυση να φτάνει μόλις το 2% του συνόλου των κλάδων, καθίσταται σαφές πως η πλειονότητα των πολιτών δεν ασφαλίζεται ιδιωτικά, με αποτέλεσμα όταν συμβεί κάτι καταστροφικό για εκείνον και την οικογένειά του, όπως ένα θέμα υγείας, μια κλοπή, μια ολική καταστροφή από πλημμύρα ή πυρκαγιά της οικίας του, να αδυνατεί να το αντιμετωπίσει.

Στην προκειμένη περίπτωση πέφτει στην παγίδα της γενικευμένης διαπίστωσης που συμπυκνώνεται στη φράση «εμένα δεν θα μου συμβεί αυτό», την ίδια ώρα που εκείνη ελλοχεύει πολλούς κινδύνους, τους οποίους δεν μπορεί κανείς να φανταστεί. Για παράδειγμα, αρκετοί είναι εκείνοι που δεν ασφαλίζουν το αυτοκίνητό τους με μικτή για λόγους κόστους, με αποτέλεσμα όταν προκύψει ζημιά, να πρέπει να επωμιστούν όλο το βάρος αυτής, ενώ απευθυνόμενοι τελευταία στιγμή στον ασφαλιστή τους ζητώντας την συμπλήρωση της κάλυψης αυτής στο συμβόλαιό τους τελευταία στιγμή ή καλύτερα στο «και πέντε», λαμβάνουν αρνητική απάντηση. Αλλά και στον κλάδο υγείας, αρκετοί είναι αυτοί που δεν προνοούν να ασφαλιστούν ιδιωτικά και με τις ελάχιστες παροχές που πλέον προσφέρει το δημόσιο σύστημα υγείας να επιβαρύνονται αρκετά οικονομικά, όταν νοσήσουν και χρειαστεί να νοσηλευτούν. Τέλος, ένα ακόμη παράδειγμα έρχεται από τον κλάδο ζωής, όπως το κεφάλαιο ανικανότητας και το κεφάλαιο απώλειας ζωής, που εξασφαλίζει σε αυτούς αλλά και στις οικογένειες τους , ένα, αν όχι καλύτερο, τουλάχιστον το ίδιο αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο.

Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα, όλα βγαλμένα από τη ζωή και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αρκετά, ωστόσο αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι πως εν τέλει η ιδιωτική ασφάλιση είναι η καλύτερη πρόληψη. Και με τη σειρά της η πρόληψη είναι η καλύτερη μορφή δράσης. Γιατί η πρόληψη σώζει, όταν φαινομενικά νιώθεις πως έχεις καταστραφεί.

* Ασφαλιστικός Σύμβουλος
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.