Πόσο «φερέγγυος» είναι ο δείκτης φερεγγυότητας;

Διαβάστε ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ της κας Χριστίνα Μωράκη για το Underwriter.gr σχετικά με το Δείκτη Φερεγγυότητας και το τι ακριβώς αντιπροσωπεύει για τις ασφαλιστικές εταιρείες.

Τι ακριβώς αντιπροσωπεύει ο Δείκτης Φερεγγυότητας; Αντανακλά την συνολική θέση, αυτή καθαυτή τη “φερεγγυότητα” κάθε εταιρείας ή όχι ακριβώς; Τελικά από που κρίνεται η πραγματική εικόνα μιας ασφαλιστικής επωνυμίας;

Τα παραπάνω ερωτήματα συζητήθηκαν σε μια εποικοδομητική και ενδιαφέρουσα, συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Πέμπτη 13 Ιουλίου, με πρωτοβουλία της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών (ΕΑΕΕ) και του Συνδέσμου Στελεχών (ΣΕΣΑΕ).

Οι δύο Φορείς αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν από κοινού μια ανοιχτή, ενημερωτική συγκέντρωση, για τις περίφημες εκθέσεις Φερεγγυότητας, τις οποίες έβαλε στη…ζωή μας το Solvency II και οι οποίες δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά φέτος, δίνοντας αφορμή να ακουστούν πολλά σχόλια – γνώμες, συμπεράσματα ακόμη και κουτσομπολιά για την ισχύ, την αντοχή, ακόμη και το μέλλον διαφόρων εταιρειών.

Αυτό που είχε διαπιστώσει και το UW, όταν πρωτοδημοσιεύθηκαν (δείτε Εκθέσεις Φερεγγυότητας: χαμός εύκολων συμπερασμάτων), είναι και η βάση πάνω στην οποία εξελίχθηκε και η συγκεκριμένη συζήτηση: ότι οι Εκθέσεις, οι οποίες παρουσιάζουν ποικίλα στοιχεία, νούμερα, εκτιμήσεις και δεδομένα για την κάθε εταιρεία, είναι πολύπλοκες, ογκώδεις και εξαιρετικά τεχνικές και δυσνόητες.

Τόσο δυσνόητες που κάθε απόπειρα να κρίνει κανείς ή να συγκρίνει οποιαδήποτε εταιρεία με βάση αυτές, είναι σχεδόν καταδικασμένη, εκτός αν πρόκειται για Στέλεχος αρκετά εξοικειωμένο και έμπειρο με τεχνικούς, οικονομικούς και επενδυτικούς όρους.

Κάθε συμπέρασμα με βάση την Έκθεση πρέπει να είναι συνδυαστικό και να λαμβάνει υπόψη διάφορους παράγοντες.
Τόσο που τα ίδια τα ποσοστά φερεγγυότητας από μόνα τους, μάλλον δεν είναι ικανό μέτρο σύγκρισης.
Ωστόσο η Έκθεση αυτή σκοπό έχει την διαφάνεια και την σωστή ενημέρωση όλων, εντός και εκτός ασφαλιστικής αγοράς.

Άρα πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται; Και πώς θα μπορούσε να γίνει πιο κατανοητή και να πετυχαίνει το σκοπό της;

Για τις εκθέσεις που δημοσιεύθηκαν φέτος, οι αποδοκιμασίες στην αίθουσα της Ένωσης, όπου έλαβε χώρα η συγκέντρωση, ήταν πολλές: Με 60, 100 ακόμη και 120 σελίδες…οικονομοτεχνικής ορολογίας, η κοινή ομολογία ήταν ότι ο καταναλωτής δεν ενημερώνεται. Μπορεί να ενημερώνεται ο επενδυτής, ο Διευθυντής, ο μέτοχος, ο μελλοντικός μέτοχος ή ο Αναλογιστής. Ο καταναλωτής όμως, όχι.

Ο στόχος έχει χαθεί, και κάπως πρέπει να τον ξαναβρούμε – αυτό ήταν το συμπέρασμα το οποίο έδωσε το έναυσμα της συζήτησης.
Αυτή δε η απώλεια στόχου, δεν αφορά μόνο τον Έλληνα καταναλωτή αλλά και τον Ευρωπαίο, εφόσον, όπως πολύ σωστά επεσήμαναν και ο Πάνος Δημητρίου, CEO της Generali και η Γενική Διευθύντρια της ΕΑΕΕ κ. Μαργαρίτα Αντωνάκη, η Έκθεση είναι προϊόν κοινοτικής Οδηγίας και πληροί επακριβώς τις προδιαγραφές της. Άρα, είναι παρόμοια σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα μέλος της ΕΕ και τα ίδια προβλήματα που έχει ο Έλληνας απέναντί της, έχει μάλλον και ο Γάλλος και ο Άγγλος και ο Ισπανός πολίτης.
Άρα, οποιοδήποτε αίτημα επαναθεώρησης θα πρέπει να γίνει μεν προς τον Έλληνα επόπτη αλλά ενδεχομένως να πρέπει να γίνει και από τον ευρωπαϊκό φορέα της Διαμεσολάβησης, την EIOPA.

Γιατί οι Διαμεσολαβητές (ήταν αρκετοί παρόντες στη συνάντηση, μαζί με πολλά άλλα Στελέχη της αγοράς αλλά και CEO όπως o Δημήτρης Ζορμπάς της Συνεταιριστικής, η Φιλίππα Μιχάλη της Allianz, ο Πάνος Δημητρίου, βεβαίως ο Πρόεδρος του ΣΕΣΑΕ και CEO της ΑΧΑ Ερρίκος Μοάτσος, και φυσικά ο Πρόεδρος της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών και CEO της Metlife Δημήτρης Μαζαράκης), οι Διαμεσολαβητές είναι τελικά εκείνοι που καλούνται να υπερασπιστούν την φερεγγυότητα κάθε εταιρείας, απέναντι στον υποψήφιο πελάτη τους.

Πόσο… φερέγγυος είναι τελικά ο Δείκτης Φερεγγυότητας;
«Είμαστε ο πρώτος φορέας της αγοράς που θα χειροκροτήσουμε και θα υποδεχτούμε ανακουφιστικά την εφαρμογή του νέου προτύπου λειτουργίας, του Solvency II», είπε ένας παρευρισκόμενος (Διαμεσολαβητής). «Γιατί και στο παρελθόν και πρόσφατα έχουμε συχνά βρεθεί έκθετοι απέναντι στους πελάτες μας, ακόμη και υπόλογοι, να πρέπει να εξηγήσουμε γιατί κάποιες εταιρείες που εξετάζαμε και τους προτείναμε, ξαφνικά εξαφανίζονταν από το προσκήνιο χωρίς καμία έγκαιρη προειδοποίηση, κάποια ένδειξη, ένα σημάδι, ώστε να μπορεί κάποιος να βγάλει κάποια συμπεράσματα είτε ασφαλή είτε λιγότερο ασφαλή».

Οι Εκθέσεις από την άλλη, μπήκαν γρήγορα στο περιθώριο και αυτό που έμεινε στην επιφάνεια και απασχόλησε και τον κόσμο και την δημοσιότητα ήταν οι δείκτες φερεγγυότητας:
«Από εκεί ξεκίνησε μια κερδοσκοπική παραφιλολογία, μια σπέκουλα την οποία ενίσχυσαν από την πλευρά τους και οι ίδιες οι ασφαλιστικές εταιρείες, με διάφορα δημοσιεύματα, κυρίως διαφημιστικά. Σε πολλές περιπτώσεις εξέδωσαν μηνύματα τα οποία έρχονταν σε ευθεία αντίθεση με όσα είχαν ακουστεί και με τις «προσδοκίες» που είχαν καλλιεργηθεί, στο αμέσως προηγούμενο διάστημα, δηλαδή πριν βγουν οι Εκθέσεις.
Τότε ακουγόταν συνέχεια ότι μετά την εφαρμογή ή παράλληλα με την εφαρμογή του νέου πλαισίου, θα υπάρξει συρρίκνωση της αγοράς, πολλές θα είναι οι εταιρείες που θα εξαφανιστούν, ακούστηκαν ακόμη και ονόματα. Ήρθε μετά η δημοσίευση των στοιχείων, βγήκαν οι δείκτες, και τότε είδαμε τοπαράδοξο, πολλές από τις νέες εταιρείες, εκείνες δηλαδή που μέχρι πρότινος εμφανίζονταν να έχουν «πρόβλημα», να εμφανίζουν τους υψηλότερους δείκτες. Εκεί αρχίσαμε να..ξύνουμε το κεφάλια μας και να λέμε «τι γίνεται εδώ;
Από την άλλη, ούτε είμαστε βεβαίως σε θέση να μελετήσουμε τις Εκθέσεις, με εκατοντάδες σελίδες από 40 διαφορετικές εταιρείες. Άρα παραμένουμε έκθετοι, κατέληξε ο ομιλών διαμεσολαβητής.

Είναι αλήθεια. Ακριβώς επειδή οι Εκθέσεις ήταν δυσνόητες, οι περισσότεροι επέλεξαν να ασχοληθούν μόνο με τον γνωστό και πολυπροβεβλημένο «δείκτη φερεγγυότητας» (που σίγουρα πολύ λίγοι στην αγορά ξέρουν πώς ακριβώς υπολογίζεται και τι ακριβώς σημαίνει) και με βάση αυτόν, να εκδικάσουν ποια εταιρεία είναι ισχυρή, ποια κινδυνεύει, ποια έχει επιπλέον κεφάλαια και ποια υστερεί…

Στην πραγματικότητα όμως, δεν μπορεί να ισχύει ούτε το ένα ούτε το άλλο, είπε ο Δημήτρης Ζορμπάς: Γιατί η εταιρεία με τον υψηλό δείκτη μπορεί όντως να έχει υψηλή επάρκεια κεφαλαίων, αυτό που λέμε «λιμνάζοντα» κεφάλαια, αλλά μπορεί η διάρθρωση των κινδύνων της να είναι τόσο ευμετάβλητη, που να είναι απαραίτητο να τα έχει, να είναι απαραίτητο δηλαδή, να διακρατά κεφάλαια.

Ενδεχομένως να είναι εκτεθειμένη (και εν τέλει «εξαρτημένη») από έναν κίνδυνο «φυσαρμόνικα», η έκταση του οποίου αυξομειώνεται.
Που σημαίνει τελικά πως τα κεφάλαιά της δεν είναι ούτε λιμνάζοντα, ούτε πλεονάζοντα, αλλά αυτά ακριβώς που πρέπει να έχει στην άκρη, για να μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε ενδεχόμενο και να μην κινδυνεύσουν ποτέ να μείνουν οι ασφαλισμένοι της, χωρίς κάλυψη.Με την ίδια λογική, η εταιρεία που έχει ένα μικρό δείκτη φερεγγυότητας, μπορεί να μην χρειάζεται να έχει μεγαλύτερο.
Δηλαδή μπορεί να έχει μια «ανελαστική», όπως είπε χαρακτηριστικά ο Δημ. Ζορμπάς, διάρθρωση κινδύνων, που να καθιστά πολύ πιο προβλέψιμη τη διαχείρισή της.
Για αυτό άλλωστε και κάποιες εταιρείες, με χαμηλότερους σχετικά δείκτες, έσπευσαν να υπερασπιστούν τη φήμη τους, λέγοντας ότι τα δικά τους νούμερα αντανακλούν όχι υστέρηση κεφαλαίων, αλλά «χρηστή» διαχείριση.

Ταυτόχρονα, ισχύει και κάτι άλλο: Μια εταιρεία μπορεί να έχει μόλις 100% φερεγγυότητα για παράδειγμα, όντως γιατί δεν έχει κεφάλαια για παραπάνω. Μπορεί όμως ωστόσο και να έχει. Αλλά να επιλέγει να τα χρησιμοποιήσει κάπου αλλού, εφόσον μπορεί να το κάνει!

Ο Δείκτης είναι «φωτογραφικός»

Εξίσου σημαντικό, ίσως όχι ευρέως αντιληπτό, είναι και αυτό που επισήμανε ο Ερρίκος Μοάτσος: ότι δηλαδή, ο Δείκτης Φερεγγυότητας, είναι…στιγμιαίος! Από τη στιγμή που δημοσιεύεται είναι «παρελθόντος χρόνου», όπως χαρακτηριστικά είπε, γιατί αντανακλά την κατάσταση της εταιρείας την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αυτό που ίσως έχει μεγάλη σημασία, είναι το πώς σκοπεύει να κινηθεί η εταιρεία στρατηγικά:

«Το θέμα είναι, τι σκοπεύει να κάνει του χρόνου, η εταιρεία που φέτος έχει την συγκεκριμένη τοποθέτηση. Πώς αξιολογεί η ίδια, ότι θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της, όταν διπλασιάσει ή τριπλασιάσει τον τζίρο της. Θα έχει άραγε και τότε την κεφαλαιακή επάρκεια να τις καλύψει;».

Ο Δημήτρης Μαζαράκης, το έθεσε απερίφραστα:«Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε μια εταιρεία να πάει στην πιο σεισμογενή περιοχή στον κόσμο και να αρχίσει να ασφαλίζει σεισμούς. Ομοίως, κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει σε μια εταιρεία να δίνει συμβόλαια με… 10% εγγυημένο επιτόκιο! Το θέμα είναι πώς μετά, θα καταφέρει να προσαρμόσει ανάλογα τη στρατηγική της».

Διαβάστε τη συνέχεια του ρεπορτάζ εδώ

Πηγή: www.underwriter.gr